AÇIYORUZ AÇIN ÖĞRETMENİM 

Yetim Ayşe’ye baba, öksüz Ali’ye anne olmak için,

Arda’nın, Deniz’in, Hülya’nın hayallerine hayal katmak için,

Zehra’nın gözyaşlarını silmek, Haydar’ın kırılan onurunu düzeltmek için,

Aylardan Temmuz 2009 kapının önünü süpürüyorum. Eşikte bir kedi yavrusu belirdi. Acılı, acılı miyavlamaya başladı. Az da olsa dilinden halinden anladım. “Ya aç, ya da susuz olmalı garibim” dedim. Kendimce ahkam kestim. Ya hu garibim neye miyavasın ki başka.

Biraz su biraz ekmek biraz peynirden oluşan bir kahvaltı sundum kediciğe.

        Şener öğretmen’in askerlik anısını okudum.

        Güldüm.

       O günden bugüne unutmak istedim. Unutmuştum da. Ama ‘’tüfek tala’’ yı okuyunca kendi anım aklıma düştü.

“Belki çocuktum, belki genç, belki de delikanlı bilmiyorum” dedi.

“Ben çok sevmiştim yaşadığım duygunun adının sevgi olduğunu bilmeden. Gece rüyalarımda görüyordum gündüz hayaller kuruyordum ikimiz için. Adını anmadan nefes almıyordum küçük dünyamda, hayallerimi büyük kurmuştum, ölüyordum onun için, ama onun haberi yoktu” dedi.

Bilmiyorum bu satırları okuyan kaç kişi olur ve okuyanlardan kaç kişi başkasının çocuğu ve başarısı için dua etmiştir, ediyordur.

Her muaf olmayan gibi, yirmisinde gidenlerden epeyce büyük olarak askere gittim. Elbiseyi evde verselerdi belki hemen pırpırları takacaktım, kısa dönemin kısa süren acemiliği bitince çavuş yaptılar bizi, Keşan kırsalında adam yokluğundan.